Niedoczynność tarczycy spowodowana przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy u bardzo młodych niemowląt

Niedoczynność tarczycy u noworodków i bardzo małych dzieci jest zwykle spowodowana dysgenezją tarczycy związaną z nieobecnym, ektopowym lub niedorozwojowym gruczołem1. Można go wykryć podczas przesiewowego badania noworodków, nawet jeśli nie jest to klinicznie oczywiste w tym czasie. Chociaż stan ten jest zwykle trwały, może być przejściowy, tak jak ma to miejsce na przykład u niemowląt matek z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy2,3. U tych niemowląt przełykowy pasaż matczynego receptora tyreotropinowego hamuje działanie tyreotropiny na gruczoł tarczycy niemowlęcia, dopóki przeciwciała nie zostaną zmetabolizowane przez niemowlę podczas pierwszych kilku tygodni życia2-4. U małych dzieci niedoczynność tarczycy prawie zawsze jest spowodowana przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, ale rzadko występuje przed ukończeniem 3. roku życia5. Uważa się, że niedoczynność tarczycy wykryta przed ukończeniem trzeciego roku życia stanowi niepowodzenie badań przesiewowych noworodków. Zgłaszano to jednak u niemowląt w wieku poniżej roku życia, u których również występowała cukrzyca insulinozależna i biegunka wydzielnicza6,7 oraz u siedmiomiesięcznego niemowlęcia z nawrotową kandydozą, bardzo wysokie stężenia IgE w surowicy i przeciwciała przeciw wirusowi Epsteina-Barra i zmarłemu na sepsę8. Te niemowlęta prawdopodobnie miały poligrenularny autoimmunologiczny zespół niedoboru hormonalnego.
Opisujemy tu czworo dzieci w wieku od 9 miesięcy do dwóch lat w momencie rozpoznania, u których stwierdzono niedoczynność tarczycy, najprawdopodobniej spowodowaną przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy. Wyniki badań przesiewowych noworodków z powodu niedoczynności tarczycy były prawidłowe u wszystkich badanych. Żadne z nich nie miało objawów niedoczynności tarczycy w ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia, a w momencie rozpoznania nie było żadnych dowodów na autoimmunologiczne choroby tarczycy w ich rodzinach. Te dzieci powinny służyć jako przypomnienie, że nie wszystkie przypadki niedoczynności tarczycy w pierwszym roku życia można wykryć podczas badań przesiewowych noworodków i że niedoczynność tarczycy u starszych dzieci może – podobnie jak wrodzona niedoczynność tarczycy – trwale osłabić ich inteligencję i funkcję neuropsychologiczną, jeśli nie uznawane i traktowane wcześniej9.
Metody
Tabela 1. Tabela 1. Wyniki badań laboratoryjnych u czwórki dzieci z nabytą pierwotną niedoczynnością tarczycy. Badaliśmy cztery niemowlęta, które skierowano do czterech centrów medycznych z objawami niedoczynności tarczycy. Dane kliniczne i laboratoryjne dla niemowląt zestawiono w Tabeli 1. Stężenie tyroksyny i tyreotropiny w surowicy mierzono w każdym ośrodku standardowymi procedurami immunologicznymi. Testy przeciw peroksydazie przeciwtarczniczej i przeciwciałom przeciwmityrulinowym przeprowadzono za pomocą hemaglutynacji lub testu immunologicznego, 12 i testy na przeciwciała przeciwko receptorowi tyreotropinowemu, mierząc zdolność nieekstrahowanej surowicy do hamowania wiązania znakowanej radioaktywnie bydlęcej tyreotropiny do błon śluzowych tarczycy 13.
Opisy przypadków
Pacjent
Rysunek 1. Rycina 1. Wykresy wzrostu czwórki dzieci z nabytą pierwotną niedoczynnością tarczycy. Strzałki pokazują czasy diagnozy i rozpoczęcia terapii. Krzywe wskazują 5., 50. i 95. percentyl. Waga każdego dziecka była konsekwentnie w tym samym percentyla co wysokość lub wyższy percentyl (dane nie pokazane).
Pacjent był dziewczyną urodzoną przed wprowadzeniem badań ogólnokrajowych
[hasła pokrewne: zmiana hypoechogeniczna, panaceum pszczyna, medicenter łowicz ]