Redefinicja nadciśnienia tętniczego – ocena nowych wytycznych dotyczących ciśnienia krwi

Podobnie jak w przypadku fizycznych wytycznych mających na celu zapewnienie, że wędrowcy pozostaną na najbezpieczniejszej ścieżce w trudnym terenie, specjalistyczne wytyczne medyczne mają na celu skierowanie klinicystów do najlepszych praktyk. Nowe wytyczne dotyczące zapobiegania, wykrywania, oceny i zarządzania wysokim ciśnieniem krwi u dorosłych wydawane przez American College of Cardiology (ACC) i American Heart Association (AHA) 1 próbują wykonać to zadanie, rozszerzając siódmy raport Wspólny komitet krajowy (JNC7) i sprawozdanie panelu ekspertów zawierające zaktualizowane dane z badań klinicznych oraz podkreślające wcześniej niedowilansowane sekcje sprawozdań z 2003 i 2013 r.2
Od 2013 r. W dwóch badaniach porównano podejście do opieki obejmujące samo mierzone ciśnienie krwi (SMBP) ze zwykłą opieką. Grupa zadaniowa ACC / AHA ds. Wytycznych w zakresie praktyk uznała potrzebę przeprowadzenia niezależnej oceny przez komitet SMBP w celu poinformowania o zaleceniach dotyczących jej potencjalnego zastosowania w ocenie i leczeniu nadciśnienia tętniczego.1 Komitet przeprowadził metaanalizę, aby ocenić, czy SMBP bez innych ulepszeń jest lepszy do mierzonego przez biuro ciśnienia krwi, zarówno w celu uzyskania kontroli ciśnienia krwi, jak i zapobiegania niekorzystnym wynikom klinicznym.1
Nowa wytyczna szybko wygenerowała intensywną dyskusję i kontrowersje. Chociaż porusza różne tematy, koncentruje się szczególnie na prawidłowym pomiarze ciśnienia krwi i zachęca do domowego monitorowania ciśnienia krwi oraz początkowych leków skojarzonych w celu obniżenia ciśnienia krwi. Wyraźnie widać, że niepowodzenie w odpowiednim ułożeniu pacjentów i ich ramion, wykorzystanie odpowiedniego rozmiaru mankietu, lub umożliwienie odpoczynku, zanim wykonanie trzech odczytów ciśnienia krwi może spowodować fałszywie podwyższone odczyty. Ponadto kluczowe znaczenie ma odpowiednie pouczenie pacjentów o mierzeniu ciśnienia krwi w domu, podobnie jak coroczne zatwierdzanie ich maszyn. Użycie silnych leków w postaci pojedynczej pigułki u pacjentów z ciśnieniem krwi 20 mm Hg powyżej skurczowego celu lub 10 mm Hg powyżej celu rozkurczowego jest silnie wspomagane. Blokery renina-angiotensyna z diuretykami lub antagonistami wapnia są preferowanymi kombinacjami początkowymi.1
W przeciwieństwie do poprzednich wytycznych, wytyczne z 2017 roku podkreślają zindywidualizowaną ocenę ryzyka sercowo-naczyniowego i agresywne zarządzanie ciśnieniem krwi na poziomie 140/90 mm Hg lub wyższym u pacjentów z 10-letnim ryzykiem wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych powyżej 10%. Pacjenci z ciśnieniem krwi od 130 do 139/80 do 89 mm Hg nadal otrzymywaliby leczenie niefarmakologiczne, chyba że mieliby 10-letnie ryzyko powyżej 10%; w takim przypadku zalecany jest pojedynczy lek przeciwnadciśnieniowy, w połączeniu ze zmianami stylu życia.

Dorośli z nadciśnieniem tętniczym, zgodnie z wytycznymi JNC7 i ACC / AHA oraz wpływem terapii farmakologicznej.
Obszar największej kontrowersji dotyczy nowych kategorii ciśnienia krwi, zwłaszcza obniżonego progu dla nadciśnienia tętniczego, co znacznie zwiększyłoby liczbę Amerykanów z tą diagnozą (patrz wykres) .3 Wytyczna określa normalne ciśnienie krwi poniżej 120/80 mm Hg i podwyższone ciśnienie krwi jako 120 do 129 mm Hg skurczowe z rozkurczowym ciśnieniem poniżej 80 mm Hg. Nadciśnienie w stadium 1 definiuje się jako skurczowe o wartości 130 do 139 mm Hg lub o 80 do 89 mm Hg o rozkurczu i nadciśnienie w stopniu 2 jako 140/90 mm Hg lub wyższe (dawna definicja nadciśnienia). To, co obecnie nazywa się nadciśnieniem w stopniu 1, było wcześniej określane jako przednadciśnieniowe – termin oznaczający ostrzeganie pacjentów i zachęcanie lekarzy do zapewnienia edukacji w zakresie stylu życia, aby pomóc w opóźnianiu rozwoju nadciśnienia. Pierwotnym zamierzeniem tego terminu było zmniejszenie inercji terapeutycznej, ale paradoksalnie mniej opieki nad nią.
Przekształcając osoby, które wcześniej uznawano za mające nadciśnienie tętnicze jako nadciśnienie, wytyczna tworzy nowy poziom choroby dotykający ludzi uznanych uprzednio za zdrowych. Zgodnie z tą definicją około 46% dorosłych w USA cierpi na nadciśnienie tętnicze w porównaniu z około 32% według poprzedniej definicji. Oczekuje się, że poleganie na nowej definicji nadciśnienia pierwszego stopnia, w połączeniu z redukcją ryzyka sercowo-naczyniowego, ocenianą za pomocą kalkulatora ryzyka choroby sercowo-naczyniowej, spowoduje wcześniejszą interwencję i ostatecznie niższe wskaźniki zdarzeń sercowo-naczyniowych. Należy jednak pamiętać, że modyfikacja stylu życia jest nadal początkowym leczeniem zalecanym dla osób z nadciśnieniem w stopniu 1 i 10-letnim ryzykiem sercowo-naczyniowym poniżej 10% .1
Chociaż istnieją pozytywne aspekty kierowania do osób o podwyższonym ryzyku z niższym ciśnieniem krwi w celu modyfikacji czynników ryzyka, istnieje obawa, że ​​nowe oznaczenie choroby może stać się mandatem do leczenia farmakologicznego bez uwzględnienia poziomu ryzyka pacjenta. Podkreślając modyfikację stylu życia dla osób o niższym ryzyku, wytyczne zalecają dzienne spożycie sodu poniżej 1500 mg – cel, który jest trudny do osiągnięcia dla wielu osób i który wywodzi się z krótkoterminowych badań, w których kontrolowano dietę, ale minimalne wyniki Zebrane. Chociaż reducispożycie sodu jest pożądane dla osób z nadciśnieniem tętniczym, dane wspierające dzienne spożycie od 2300 do 2400 mg są bardzo mocne, a dalsza redukcja ma minimalny dodatkowy wpływ na ciśnienie krwi. Inną kwestią jest 10% 10-letnie oznaczenie ryzyka, które nie jest w oparciu o randomizowane, kontrolowane badania; ponadto, cel dotyczący ciśnienia krwi wynoszący mniej niż 130/80 mm Hg jest wyższy niż w badaniu Systolic Blood Pressure Intervention Trial (SPRINT). SPRINT było badaniem obniżania ciśnienia krwi w prewencji pierwotnej u pacjentów wysokiego ryzyka, którzy zostali losowo przypisani do docelowego skurczowego ciśnienia krwi o wartości mniejszej niż 120 mm Hg lub mniejszej niż 140 mm Hg. Pacjentów wysokiego ryzyka zdefiniowano jako mających 10-letnie ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych na poziomie 15% lub więcej, na co wskazuje ocena ryzyka Framingham. Bardziej oparte na dowodach podejście do opracowywania wytycznych polegałoby na wykorzystaniu poziomów ryzyka określonych w badaniach klinicznych. W przeciwieństwie do tego, biorąc pod uwagę, że skurczowe ciśnienie krwi jest w praktyce o 10 do 15 mm Hg wyższe niż w SPRINT, rozsądnie było wybrać 130/80 mm Hg zamiast 120/80 mm Hg jako cel. Autorzy wytycznych zauważają, że obliczenia bezwzględne ryzyko jako przewodnik po przepisywaniu terapii farmakologicznej przyniosło mieszane wyniki. Dzięki uniwersalnemu zalecanemu ciśnieniu krwi można uprościć podejmowanie decyzji dotyczących terapii. Chociaż doceniamy tę koncepcję, problem z jednym ciśnieniem krwi jest problematyczny. Chociaż nowa wytyczna obniża cel dotyczący ciśnienia krwi u osób po 65 roku życia, sugeruje, że 30-latkowie i 80-latkowie powinien mieć ten sam cel. Osiągnięcie tego celu jest niemożliwe dla wielu osób, zwłaszcza tych o słabej podatności naczyniowej (to jest ciśnieniach pulsu powyżej 80 do 90 mm Hg), którzy zwykle mają zawroty głowy i słabe wytykanie, ponieważ ich skurczowe ciśnienie krwi zbliża się do 140 mm Hg. Ponadto nowe wytyczne nie uwzględniają izolowanego nadciśnienia skurczowego, które jest poważnym problemem u wielu osób po 70. roku życia. Skupia się jedynie na wartości ciśnienia skurczowego krwi poniżej 130 mm Hg, ignorując ciśnienie rozkurczowe i jego kontrolę. Rozsądnie jest pominąć wskazówki dotyczące obniżenia rozkurczowego ciśnienia krwi, szczególnie u osób chorych na cukrzycę, i po prostu zalecić stosowanie oceny klinicznej. Jednak dane z wielu badań, zarówno u pacjentów z cukrzycą, jak iu pacjentów z udokumentowaną chorobą wieńcową, łączą ciśnienie krwi rozkurczowej poniżej 60 mm Hg z podwyższonym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca i postępującej choroby nerek.4 Podstawową zmianą zaleceń dotyczących leczenia farmakologicznego jest eliminacja beta -blokery z leczenia pierwszego rzutu u pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym i bez współistniejących stanów, które wymagają leczenia beta-adrenolitycznego. Chociaż próby nadciśnienia tętniczego z zastosowaniem beta-blokerów nie wykazały korzyści w postaci śmiertelności, wybrany środek, atenolol, wymaga podawania dwa razy dziennie, a próby te były stosowane tylko raz dziennie. Niektórzy (na ogół młodsi) pacjenci są bardziej hiperadrenergiczni niż inni, co objawia się wysoką częstością akcji serca i mogą mieć doskonałą odpowiedź ciśnienia krwi z odpowiednio stosowanymi beta-blokerami. Zindywidualizowane podejście do nadciśnienia może pomóc w określeniu najlepszego wyboru dla pierwszego rzutu terapia. Na przykład pacjenci z rozszerzeniem objętości mogą być najlepiej leczeni początkowo długodziałającym diuretykiem tiazydowym; pacjentów otyłych, z zespołem metabolicznym lub cukrzycą, z blokerem reniny-angiotensyny lub antagonistą wapnia; i tych, którzy są hiperadrenergiczni, z antagonistą wapnia ograniczającym rytm serca, takim jak diltiazem lub beta-bloker. Chociaż szczegółowe omówienie zindywidualizowanej terapii może wykraczać poza ogólne wytyczne, możliwe jest uwzględnienie ogólnych profili pacjentów w zalecaniu skuteczniejszych sposobów obniżania ciśnienia krwi.
[patrz też: dekstrometorfan, chloramfenikol, buprenorfina ]
[podobne: kumibex, bogusław leśnodorski twitter, medicenter łowicz ]

Czy zakupy oparte na wartości powinny uwzględniać ryzyko społeczne?

Stany Zjednoczone szybko przenoszą się do systemu świadczenia opieki zdrowotnej, w którym oparte na wartości modele płatności są głównym sposobem refundowania klinicystów do opieki. Ponieważ opieka nad pacjentami z czynnikami ryzyka społecznego może kosztować więcej i utrudnić osiągnięcie wysokich wyników w zakresie wskaźników jakości, istnieje długotrwałe obawy dotyczące tego, w jaki sposób pacjenci ci mogą radzić sobie w takich systemach oraz w jaki sposób systemy te mogą wpłynąć na dostawców, którzy nieproporcjonalnie zapewniają opiekę społecznie zagrożone populacje.
W październiku 2014 r. Kongres przyjął ustawę o udoskonalaniu opieki zdrowotnej po transformacji (IMPACT), która wymagała od Sekretarza Asystenta ds. Planowania i Oceny (ASPE) Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej przeglądu dowodów łączących społeczne czynniki ryzyka. z wydajnością w ramach istniejących federalnych systemów płatności – i zaproponować strategie mające na celu zaradzenie wszelkim deficytom, które znaleźli. Ten raport został wysłany do Kongresu w grudniu 2016 r.1
Ponieważ raport koncentruje się głównie na Medicare, analizy skupiały się na społecznych czynnikach ryzyka objętych aktualnymi danymi Medicare, w tym podwójnej rejestracji w Medicare i Medicaid jako wyznaczniku dla niskich dochodów, zamieszkania w strefie o niskich dochodach, rasy, pochodzenia hiszpańskiego i zamieszkania na obszarach wiejskich. Niepełnosprawność została również zbadana. Programy płatności Medicare zostały przeanalizowane, jeśli były one obecnie operacyjne lub określone w ustawach oraz jeśli zawierały wskaźniki jakości lub efektywności w decyzjach dotyczących płatności. Kryteria te doprowadziły do ​​włączenia dziewięciu programów: programu redukcji świadczeń szpitalnych, programu zakupów opartych na wartości szpitali, programu redukcji stanu klinicznego uzyskanego w szpitalu, programu oceny jakości Medicare Advantage, programu współdzielonego oszczędzania Medicare (MSSP), płatności opartej na wartości lekarza Program modyfikujący, program motywacyjny jakości schorzeń nerek na etapie końcowym, program zakupów opartych na wartości dla wykwalifikowanych pielęgniarek oraz program zakupów opartych na wartościach zdrowotnych w domu.
Były dwa główne wnioski. Po pierwsze, beneficjenci z czynnikami ryzyka społecznego mieli gorsze wyniki w zakresie wielu środków jakości, niezależnie od dostawców, których widzieli, a podwójny status rejestracji był najsilniejszym wskaźnikiem predykcji złych wyników. Zgłosowani beneficjenci mieli gorsze wyniki w zakresie środków procesowych (np. Badania przesiewowe w kierunku raka), pomiarów klinicznych (np. Kontroli cukrzycy, readmisji), bezpieczeństwa (np. Wskaźników zakażeń) i środków dotyczących doświadczenia pacjenta (np. Komunikacja od lekarzy i pielęgniarek) , jak również większe wykorzystanie zasobów (np. wyższe wydatki na jeden epizod przyjęć do szpitala). Stowarzyszenia te istniały nawet wtedy, gdy porównywane osoby korzystały z tego samego szpitala, planu zdrowotnego, odpowiedzialnej organizacji opieki (ACO), grupy lekarzy lub placówki. Ustalenia te zwykle utrzymywały się po korekcie ryzyka, w różnych ustawieniach opieki, rodzajach miar i programach i miały umiarkowany rozmiar.
Po drugie, w każdym zbadanym rodzaju opieki, dostawcy, którzy nieproporcjonalnie obsługiwali beneficjentów z czynnikami ryzyka społecznego, wykazywali gorsze wyniki w zakresie środków jakości. Niektóre różnice w wynikach były spowodowane mieszaniem beneficjentów, ale część różnicy utrzymywała się nawet po dostosowaniu do cech beneficjenta. W rezultacie, dostawcy bezpieczeństwa byli bardziej skłonni do ponoszenia kar finansowych w większości programów zakupów opartych na wartościach, w których kary są obecnie oceniane, chociaż niektóre z różnic były niewielkie z powodu metod stosowanych do obliczania takich kar. Jedynym wyjątkiem było to, że ACO z dużą liczbą beneficjentów zarejestrowanych w systemie dualnym częściej dzielą się oszczędnościami w ramach MSSP, pomimo nieznacznie gorszej jakości, ponieważ ich wydajność kosztowa była lepsza.
Jednak w każdym otoczeniu niektórzy dostawcy obsługują wysoki odsetek beneficjentów z czynnikami ryzyka społecznego, które osiągnęły wysoki poziom wydajności – co wskazuje, że wysoka wydajność jest możliwa dzięki odpowiednim strategiom i wsparciu.
Te odkrycia podkreślają kilka wyzwań. W jaki sposób możemy zagwarantować, że możemy monitorować jakość opieki dla różnych grup społecznych? W jaki sposób oceniamy wydajność w sposób rzetelny w stosunku do usługodawców, którzy obsługują beneficjentów przy różnych mieszankach czynników ryzyka społecznego? W jaki sposób możemy zagwarantować, że płatność odzwierciedla zasoby wymagane do zapewnienia opieki o wysokiej jakości, a jednocześnie zapewnia zachęty do zmniejszania istniejących dysproporcji w opiece?

Strategie monitorowania jakości opieki dla beneficjentów zagrożonych społecznie i zapewniania zachęt do zmniejszania różnic w opiece.
Proponujemy trzy ogólne strategie (patrz tabela). Pierwsza strategia jest fundamentalna: powinniśmy mierzyć i raportować jakość opieki dla beneficjentów z czynnikami ryzyka społecznego. Aby tak się stało, konieczne będzie udoskonalenie gromadzenia danych i opracowanie technik statystycznych w celu umożliwienia pomiaru i raportowania wyników dotyczących kluczowych wskaźników jakości i środków wykorzystywanych w takich podgrupach.
Innym ważnym elementem tej strategii jest pomiar samego kapitału. Miary lub dziedziny sprawiedliwości w zakresie zdrowia powinny być opracowywane i wprowadzane w życie do istniejących programów płatniczych w celu pomiaru dysproporcji i zapewnienia zachęt do ich zmniejszania. Ostatnim elementem tej strategii jest monitorowanie wpływu finansowego programów płatności Medicare na dostawców, którzy nieproporcjonalnie obsługują beneficjentów z czynnikami ryzyka społecznego. Na przykład, w związku z wdrożeniem Systemu Płatności Motywacyjnych opartych na Zasługach, ważne będzie zapewnienie, że dostawcy usług opiekujący się dużą liczbą zagrożonych społecznie beneficjentów nie są narażeni na ryzyko. Drugą strategią jest ustalenie i utrzymanie wysokiego, sprawiedliwego standardy jakości opieki nad wszystkimi beneficjentami. Nie oznacza to, że wszystkie środki powinny być dostosowane do ryzyka społecznego, ani że żadne środki nie powinny być tak dostosowane. Przeciwnie, środki powinny być indywidualnie badane w celu ustalenia, czy dostosowanie czynników ryzyka społecznego jest odpowiednie, aby uczynić je jak najbardziej sprawiedliwymi. To określenie będzie zależeć od miary i jej empirycznego związku z czynnikami ryzyka społecznego. Na przykład w przypadku pomiarów procesowych ważną kwestią jest to, czy mierzony proces jest całkowicie pod kontrolą dostawcy. Niektórzy obserwatorzy twierdzą, że na przykład przestrzeganie corocznej mammografii lub okresowej kolonoskopii zależy nie tylko od zaleceń usługodawcy, ale również od preferencji pacjenta i innych powiązanych czynników. Natomiast podawanie aspiryny pacjentom z ostrym zawałem mięśnia sercowego jest bardziej bezpośrednio pod kontrolą dostawców szpitalnych. W przypadku pomiarów wynikowych ustalenie, czy dany środek należy zmienić, może zależeć od ścieżki, z którą powiązany jest czynnik ryzyka społecznego. na gorsze wyniki. Na przykład status podwójnej rejestracji może wiązać się z wyższym ryzykiem ułomności, gorszym stanem funkcjonalnym oraz niższym poziomem wsparcia społecznego i edukacji, z których wszystkie mogą wpływać na wskaźniki readmisji, kontrolę cukrzycy i inne mierniki wyników. Takie powiązania mogą sprawić, że dostosowanie będzie bardziej odpowiednie. Ponadto należy przeprowadzić badania w celu ustalenia, czy lepsze stwierdzenie tych niezwyczajnych czynników medycznych i społecznych oraz ich wykorzystanie w dostosowywaniu statystycznym może poprawić zdolność do określania faktycznych różnic w wydajności między dostawcami.
[przypisy: chloramfenikol, dekstrometorfan, niedosłuch centralny ]
[przypisy: suchy zębodół leczenie, sodowski katowice, niedosłuch centralny ]

Przezycie u pacjentów z glejakiem przyjmujacym walgancyklowir

DNA cytomegalowirusa (CMV) i białka ulegają ekspresji w kilku typach ludzkich raków i przerzutów1, ale nie w zdrowych, otaczających tkankach, co sugeruje możliwą rolę wirusa w raku.2 Glejak zarodkowego nowotworu mózgu ma fatalne rokowanie, z medianą całkowitą. przeżycie od 12 do 14 miesięcy i 2-letnie przeżycie od 15 do 26%. Zbadaliśmy ponad 250 przypadków glioblastoma (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym, dostępne w pełnym tekście tego listu na). Spośród tych pacjentów tylko był ujemny względem CMV. Spośród 75 pacjentów, u których ocenialiśmy, mediana wskaźnika całkowitego przeżycia wynosiła 33 miesiące u osób z niską klasą zakażenia CMV i 13 miesięcy u osób z wysokim zakażeniem CMV (P = 0,04); mediana częstości przeżycia 2-letniego wynosiła odpowiednio 63,6% i 17,2% (p = 0,003), co sugeruje, że CMV wpływa na progresję nowotworu. Continue reading „Przezycie u pacjentów z glejakiem przyjmujacym walgancyklowir”

Proteotoksycznosc i dysfunkcje serca

width=640Willis i Patterson pokazują, że naukowcy mogą się wiele nauczyć od obecności danej choroby w chorobach pozornie niezwiązanych. W chorobie Parkinsona, podobnie jak w wielu innych chorobach neurodegeneracyjnych, dysfunkcjonalne fałdowanie i degradacja białek są kluczowymi etapami ścieżki, która prowadzi do akumulacji białek, powstawania oligomerów i rozprzestrzeniania się neurodegeneracji.2-4 Chcielibyśmy dodać kilka punktów. Po pierwsze, autorzy odnoszą się głównie do makroautofagii podczas omawiania autofagii, ale są też inne formy autofagii, takie jak autofagia z udziałem chaperonów, które wydają się odgrywać szczególną rolę w degradacji gatunków białka podatnych na agregację (np. ?-synukleina w Choroba Parkinsona) .2-4 Po drugie, integralność mitochondrialna ma kluczowe znaczenie zarówno w metabolizmie serca, jak i mózgu, i istnieją dowody, że autofagia (lub mitofagia) odgrywa rolę w zaburzeniu wymiany mitochondrial nej zarówno w chorobie neurodegeneracyjnej3, jak i chorobach serca.5 Po trzecie, Willis i Patterson podkreśla negatywne konsekwencje niepowodzenia autofagii, ale jeśli chodzi o dowody na nieprzystosowawczą (nadmierną aktywność) autofagię w chorobach serca i neurodegeneracji, 3 mogliby oni wypowiedzieć się na temat dychotomicznej roli autofagii i implikacji jej modulacji w celu wykorzystania jako powieści strategia terapeutyczna. Darius Ebrahimi-Fakhari, MD Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg, Heidelberg, Niemcy uni-heidelberg.de Pamela J. McLean, Ph.D. Continue reading „Proteotoksycznosc i dysfunkcje serca”

Uzywanie alkoholu u doroslych

W swoim artykule o praktyce klinicznej Friedmann (wydanie z 24 stycznia) wspomina o lekach zatwierdzonych przez FDA (Food and Drug Administration) i niektórych lekach, które są stosowane poza szpitalem w celu leczenia uzależnienia od alkoholu. Sądzimy, że hydroksymaślan sodu, który ma zastosowanie poza wskazaniami, również zasługuje na wzmiankę. Hydroksymaślan sodu został zatwierdzony przez FDA do leczenia narkolepsji. W niektórych krajach europejskich, ponieważ jest on tak samo skuteczny jak benzodiazepiny, hydroksymaślan sodu jest również zatwierdzony do tłumienia zespołu odstawienia alkoholu. Ponadto, ze względu na jego zdolność do utrzymywania całkowitej abstynencji od alkoholu u 50% do 60% pacjentów, jest on również stosowany w zapobieganiu nawrotom.2,3 Epizody głodu i nadużywania hydroksymaślanu sodu występują rzadko i są ograniczone do osób uzależnionych od alkoholu. mieć uzależnienie od wielu osób i zaburzenia osobowości z pogranicza.2. 3 Całkowita abstynencja jest głównym celem, który należy osiągnąć w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Continue reading „Uzywanie alkoholu u doroslych”

Wiecej na temat pomylenia nazw leków

Chociaż w Food and Drug Administration (FDA) doceniamy charakter obaw dotyczących możliwego zamieszania w nazwach nowych metod leczenia raka prostaty wyrażonych przez Garnicka w jego liście (wydanie 10 stycznia), nie zgadzamy się z niektórymi spostrzeżeniami i zalecenia. Producenci nie mają nienasyconej skłonności do umieszczania liter X i Z w zastrzeżonych nazwach; około 2% z ponad 6000 zatwierdzonych nazw leków zaczyna się od X lub Z.2 Ponadto przegląd ostatnio zatwierdzonych i oczekujących nazw zastrzeżonych nie wykazał nieproporcjonalnej liczby nazw zaczynających się od X lub Z. Względne użycie poszczególnych liter jest ważne zagadnienie bezpieczeństwa przy konstruowaniu nazwy, ponieważ większość przypadków nieporozumień nazw występuje między nazwami, które zaczynają się od tej samej litery. 3 Wybór rzadko używanych liter jest rozważny, pod warunkiem, że nazwy są niepowtarzalnie skonstruowane. Zniechęcanie producentów do wprowadzania liter X i Z niepotrzebnie ogranicza możliwości nazw. W odniesieniu do nazw handlowych Zometa, Xgeva, Zytiga, Xtandi i Jevtana zidentyfikowanych jako prawdopodobnie mylące, każda nazwa została poddana dokładnej analizie bezpieczeństwa przez FDA przed wprowadzeniem do obrotu. Continue reading „Wiecej na temat pomylenia nazw leków”

Mity, domniemania i fakty dotyczace otylosci

Casazza i in. (Wydanie 31 stycznia) stwierdza, że powszechne przekonanie, że regularne spożywanie (w porównaniu do skakania) śniadania chroni przed otyłością , ponieważ ludzie, którzy opuszczają śniadanie mogą przejadać się później, są obecnie jedynie domniemaniem. Jednak dowody, które przytaczają na poparcie tego stwierdzenia, są bardziej złożone niż intymne. Badanie tych dowodów oznacza nadmierną rekompensatę (zwiększone spożycie żywności później w dzień po pominięciu śniadania), ale także niedobór rekompensaty w zależności od czasu posiłków.2,3 Ponadto Casazza i współpracownicy nie uznają krótkoterminowego charakteru dostępnego jedzenia. eksperymentalne badania, na których koncentrują się wyłącznie. Kilka ankiet i badanie podłużne negatywnie korelowały wskaźnik masy ciała (BMI) z częstością spożywania śniadania, a liczne badania wskazują, że większy odsetek dziennego spożycia kalorii w ciągu dnia wiąże się z od chudzaniem.3-5 Chociaż Casazza i in. Continue reading „Mity, domniemania i fakty dotyczace otylosci”

Zwiekszona wysokosc hemochromatozy HFE

Według klasycznych pisarzy Celtowie byli wysokimi ludźmi; Cezar napisał, że Celtowie patrzyli z pogardą na krótkich Rzymian (Commentarii de Bello Gallico, Book II, rozdział 30). Mutacja genetyczna określająca przeciążenie żelazem w dziedzicznej hepatochromatozie związanej z HFE powstała w populacjach celtyckich w około 4000 pne 1. Żelazo jest ważne dla rozwoju, a niedobór żelaza ma poważne konsekwencje dla zdolności uczenia się i wzrostu.2 Z kolei tempo wzrostu wpływa na stan żelaza, oraz zapotrzebowanie na żelazo ma tendencję do przekraczania podaży w okresach gwałtownego wzrostu.3 Dlatego postawiliśmy hipotezę, że trwałe zwiększenie absorpcji żelaza u pacjentów z hemochromatozą HFE może mieć korzystny wpływ na wzrost. Ryc. 1. Ryc. Continue reading „Zwiekszona wysokosc hemochromatozy HFE”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego

Wniosek Metz i wsp. (Wydanie czerwca) – ryzyko nawrotu od klinicznie izolowanego zespołu do stwardnienia rozsianego było istotnie mniejsze w przypadku stosowania minocykliny niż w grupie placebo po 6 miesiącach – może nie być całkowicie uzasadnione. Wyjściowa nierównowaga pomiędzy dwiema losowo przydzielonymi grupami może być karana przez grupę placebo poprzez włączenie większego odsetka pacjentów z objawami rdzenia kręgowego i wieloogniskowymi na początku, większego odsetka pacjentów z dwoma lub więcej nasilającymi się zmianami w obrazowaniu rezonansu magnetycznego i liczba pacjentów spełniających kryteria McDonald a2 w 2010 roku stwardnienia rozsianego. Wyniki są niespójne z innymi badaniami, takimi jak badanie RECYCLINE.3 Niedawny przegląd Cochrane4 wykazał, że wczesne leczenie prawie wszystkimi lekami modyfikującymi chorobę zmniejszyło prawdopodobieństwo krótkotrwałej konwersji na stwardnienie rozsiane, chociaż korzyść kliniczna w odniesieniu do długotrwałej pogorszenie terminów i pogorszenie niepełnosprawności pozostają niepewne.
Dr med. Maria Donata Benedetti
Szpital Uniwersytecki w Weronie, Werona, Włochy

Graziella Filippini, MD
Alessandra Solari, MD
Istituto Neurologico Carlo Besta, Mediolan, Włochy
Dr Solari informuje, że był członkiem zarządu Merck Serono i Novartis, a otrzymywał opłaty od głośników od Almirall, Excemed, Merck Serono, Sanofi Genzyme i Teva Pharmaceutical Industries. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego”

Nowotwory mieloproliferacyjne

W swoim artykule na temat nowotworów mieloproliferacyjnych, Spivak (wydanie z czerwca) krótko omawia diagnostyczny wpływ cech morfologicznych i stwierdza, że cechy histologiczne szpiku nie mogą zapewnić swoistości, z wyjątkiem tego, że mielodysplazja może być wykluczona na podstawie cech histologicznych. autor zupełnie nie bierze pod uwagę klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) nowotworów mieloproliferacyjnych, w szczególności postępów wprowadzonych podczas rewizji w 2016 r. W szczególności, Spivak nie wspomniał o charakterystyce biopsji szpiku kostnego i związanych z nią klinicznych efektów wczesnego stadium czerwienicy vera3 lub klinicznego znaczenie prefibrotycznej mielofibrozy i jej różnicowanie od nadpłytkowości samoistnej.4 Do tej pory żadna z różnych mutacji molekularnych nie okazała się swoista i dlatego nie może być zastosowana do klasyfikacji molekularnej nowotworów mieloproliferacyjnych lub stosowana do odróżnienia trombocytemii pierwotnej od mezofibrozy prefibrotycznej. Tak zwana transformacja nowotworów mieloproliferacyjnych błędnie przyjęta przez autora do postawienia diagnozy ruchomym celem – z niezbędną nadpłytkowością (tj. Wczesną czerwienicą prawdziwą) przechodzącą w jawną czerwienicę prawdziwą lub nadpłytkowość samoistną (tj. Przedfibrotyczną mielofibrozy postępującą w mielofibrozie) – jest faktycznie związane z dokładnością początkowej diagnozy
Tiziano Barbui, MD
FROM Research Foundation Hospital, Bergamo, Włochy
-pg23.it
Jürgen Thiele, MD
Uniwersytet w Kolonii, Kolonia, Niemcy
Ayalew Tefferi, MD
Mayo Clinic, Rochester, MN
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem. Continue reading „Nowotwory mieloproliferacyjne”